Claes Oldenburg, ekscentryczny ojciec pop-artu, umiera w wieku 93 lat

Claes Oldenburg, szwedzki artysta, którego beztroskie karykatury przedmiotów codziennego użytku – takie jak relikty szminki i lornetki oraz „miękkie rzeźby” hamburgerów i rożków do lodów – uczyniły go liderem w pop-artu 18 lipca. Jego dom na Manhattanie. Ma 93 lata.

Jej śmierć została potwierdzona przez Pace Gallery i Paula Cooper Gallery w Nowym Jorku. Adriana Elgaresta, dyrektor ds. public relations w Pace, powiedziała, że ​​przyczyną były komplikacje po upadku.

Żaden artysta pop – nawet jego współcześni Andy Warhol i Roy Lichtenstein – nie wyprodukował publicznego dzieła, które mogłoby konkurować z jego. „Sztuka powinna być czymś więcej niż tworzeniem rzeczy dla galerii i muzeów” – powiedział Los Angeles Times w 1995 r.. „Chciałem znaleźć sztukę w doświadczeniu życia”.

W 2017 roku pan O życiu Oldenburga, pisarz sztuki New York Times Randy Kennedy zauważyłem, że „Łatwo zapomnieć, jak radykalne były jego prace, kiedy po raz pierwszy się pojawiły, rozszerzając definicję rzeźby, aby była w jakiś sposób dostępna i jednocześnie przyjazna dla mózgu”.

Pan. Instalacje zewnętrzne Oldenburga obejmują A Gigantyczna wiśnia wyważona na łyżce w Ogrodzie Rzeźby w Walker Art Center w Minneapolis; A Monumentalna stalowa spinka do bielizny Na Placu Centralnym Filadelfii; 20 ton Kij baseball’owy przed budynkiem Administracji Ubezpieczeń Społecznych w Chicago; i A Lampa o wysokości 38 stóp na Uniwersytecie Nevada w Las Vegas.

W Waszyngtonie jego prace reprezentuje kolosalna rzeźba ze stali i włókna szklanego Gumka do pisania W Ogrodzie Rzeźby Galerii Narodowej. Choć znaczenie rzeźby dla wielu młodszych widzów pozostaje tajemnicą, jej gigantyczne różowe koło i faliste włosie nadają jej zniewalający kształt.

Co najmniej jedna dziwaczna propozycja Oldenburga dla stolicy nigdy nie została zrealizowana: plan zastąpienia pomnika Waszyngtona gigantyczną parą nożyczek.

W „Claes Oldenburg: Object into Monument”, katalogu wystawy z 1973 roku w Art Institute of Chicago, Mr. Oldenburg opisał koncepcje nożyczek. Zgodnie z jego przewidywaniami, czerwone uchwyty zostaną zakopane w głębokich zbiornikach, a ich odsłonięte ostrza otwierają się i zamykają w ciągu jednego dnia.

„Jak nożyce, Ameryka jest połączona”, napisał, „dwa brutalne regiony przeznaczone do spotkania się w swoim łuku”.

READ  Co najmniej 14 osób zginęło w strzelaninie w barze w Soweto w RPA

Pan. Oldenburg nigdy nie spodziewał się, że zbudowane zostaną Nożyczki. David Bagel, profesor teorii i historii sztuki, napisał w Los Angeles Times W 2004 Pan. „Nierzadko”, mówi Oldenburg, „złe propozycje były przede wszystkim doskonałą wymówką do robienia wspaniałych obrazów”. (W przypadku Nożyczek jeden z tych rysunków znajduje się w zbiorach Galerii Narodowej).

Pan. Druga żona Oldenburga, holenderski rzeźbiarz Goosje van Bruggen, była jego współpracowniczką od 1976 do Śmierć w 2009 roku. Chociaż krytycy czasami kwestionowali zakres roli Van Bruckena, para uznała, że ​​jest to prawdziwe partnerstwo artystyczne. Mówili, że pomysły na rzeźby zostały opracowane wspólnie. Następnie pan Oldenburg pisał beletrystykę i rysował na siedząco.

Pan. Twórczość Oldenburga zachwycała zarówno kolekcjonerów, jak i krytyków. Jego „Clothespin Ten Foot” z 1974 roku sprzedano na aukcji w 2015 roku za ponad 3,6 miliona dolarów. W 2019 roku sprzedał 450 swoich zeszytów (wraz z tysiącami rysunków, fotografii i innych dokumentów) do Getty Research Institute w Los Angeles.

Pan. Kiedy Oldenburg przybył do Nowego Jorku w 1956 roku, era abstrakcyjnego malarstwa ekspresjonistycznego dobiegała końca. Młodzi artyści byli pionierami sztuki konceptualnej, performance i instalacji. Po kilku latach malowania pan Oldenburg rzucił się w nowe ruchy. „Chciałem pracy, która coś mówi, jest niechlujna, trochę tajemnicza” – powiedział New York Times.

Jego pierwsza indywidualna wystawa w Judson Memorial Church w Greenwich Village w 1959 roku składała się z abstrakcyjnych rzeźb wykonanych głównie z papieru, drewna i sznurka – jak powiedział, znalazł je na ulicy. „Jego wczesne prace – oparte na odrzuceniu i prymitywności szczątków i odrzutowców współczesnego życia – od samego początku były hitem wśród współczesnych” – napisał Kennedy w „Timesie”.

W 1960 roku, pracując jako zmywarka w Provincetown, Mass., pan. Oldenburg inspirował się kształtami potraw i zastawy stołowej. Na początku 1961 roku odsłonił instalację zatytułowaną „Sklep”, która składała się z gipsowych modeli rzeczywistych artykułów ze sklepu spożywczego.

W tym czasie jego kolory były „bardzo, bardzo mocne”, panie. Oldenburg powiedział Nagrane przemówienie w 2012 r.. A jego kawałki pogięły się. „Mój nastrój jest naprawdę drażliwy” – powiedział. „Widzę rzeczy dookoła i lubię je robić dookoła. Lubię je uderzać i dotykać.

READ  Ustawa o pojednaniu Schumera i Manchina: przepisy dotyczące zmian klimatycznych

Do drugiego wydania „Sklepu” pod koniec 1961 roku pan. Oldenburg wynajął prawdziwą witrynę sklepową na East Second Street na Manhattanie. Tam pokazał 10-metrowy wafelek z lodami, hamburger o wymiarach 5 na 7 stóp i trzymetrowy kawałek ciasta. Kawałki zostały wykonane z tkaniny, a ich główną szwaczką była Patricia Muchinski, znana jako Patty Mucha, która pracowała dla pana. Żonaty z Oldenburga. Była to pierwsza z setek delikatnych rzeźb, które stworzył na przestrzeni lat.

Według Nowego Jorku Muzeum Sztuki NowoczesnejPlakat do „Sklepu” jest „znakiem rozpoznawczym pop-artu”, który „ujawnił zainteresowanie Oldenburga śliską linią między sztuką a towarem oraz rolą artysty w autopromocji”.

W połowie lat 60. pan. Oldenburg był światową gwiazdą sztuki. W 1969 był przedmiotem pierwszej dużej wystawy pop-artu w Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Na wystawie znalazło się ponad 100 jego rzeźb (w tym odtworzenie „Sklepu”) oraz dziesiątki rysunków.

Ale już myślał poza granicami muzeów i galerii.

W 1969 stworzył „Szminka na gąsienicach (wspinaczka)” Duża szminka, z napompowaną końcówką, osadzona na podstawie ze sklejki, przypominała wojskowe bieżniki czołgów. Zamówiony przez grupę studentów architektury Yale, był eksponowany na kampusie uniwersyteckim.

Rzeźba jest fizyczną manifestacją antywojennego hasła „Make Love, Not War” i platformą, z której można wygłaszać przemówienia. Ale w 1974 roku (po odbudowie metalowego elementu przez Oldenburga) uniwersytet przeniósł go w mniej widoczne miejsce.

Po „Szmince” pan Oldenburg tworzył jeden „wielki pomnik” za drugim. Obejmowały one gigantyczny parasol Robinson Crusoe w Des Moines; Probdingnagijczyk Wtyczka elektryczna w Oberlin, Ohio; I kolosalny Pieczątka w Cleveland. Jak kawałek był przymocowany do serwisu czasami pan. Tylko Oldenburg i Van Brucken wiedzieli wyraźnie.

Oldenburg i van Bruggen okazjonalnie współpracowali z architektem Frankiem Gehrym, który do nich dołączył. Gigantyczne teleskopy Zaprojektował siedzibę West Coast dla agencji reklamowej Ciad/Day w Los Angeles, która została otwarta w 1991 roku. (Stojące teleskopy tworzą rodzaj łuku, przez który samochody wjeżdżają do garażu budynku).

READ  Ekspert wyjaśnia, dlaczego przejęcie może działać

Claes Ture Oldenburg urodził się 28 stycznia 1929 roku w Sztokholmie. Jego matka była śpiewaczką koncertową, a ojciec szwedzkim dyplomatą, którego praca wymagała od rodziny częstych przeprowadzek.

Oldenburgowie przenieśli się do Chicago w 1936 roku. Jak powiedziała, najmocniejszymi wspomnieniami Glaze z tamtego okresu są jej zeszyty wypełniane przez jej matkę zdjęciami z amerykańskich magazynów.

Pan. Oldenburg studiował literaturę i sztukę w Yale. Po ukończeniu studiów w 1950 roku pracował jako reporter w Chicago, a wieczorami uczęszczał na zajęcia plastyczne. Spędził także czas w San Francisco, gdzie zarabiał na życie rysując ćmy ogonowe do reklam pestycydów, zanim przeniósł się do Nowego Jorku. Przez dziesięciolecia dzielił swój czas między Dolny Manhattan i Beaumont-sur-Dame we Francji.

Prezydent Bill Clinton przyznał mu Narodowy Medal Sztuki w 2000 roku.

Ocaleni to dwaj pasierbowie, Martje Oldenburg i Paulus Kaptein; i czworo wnucząt. Jego młodszy brat Richard, który zmarł w 2018 roku, przez 22 lata był dyrektorem Museum of Modern Art, a później przewodniczył Sotheby’s America.

Wszyscy Pan Dla zwycięstwa Oldenburga zbudowano tylko niewielką część proponowanych przez niego pomników.

Obejmowały one umieszczenie gigantycznego lusterka wstecznego – symbolu kultury patrzącej wstecz – na londyńskim Trafalgar Square (1976) oraz zainstalowanie gigantycznego wentylatora elektrycznego w miejscu Statuy Wolności, aby wyrzucać imigrantów do morza (1977).

Zaproponował rynnę do Toronto, wycieraczkę do Grand Park w Chicago, deskę do prasowania dla Lower East Side na Manhattanie i banana na Times Square, a także nożyczki dla Waszyngtonu.

Czasami nie spodziewa się, że zostanie potraktowany poważnie. A Nagrany wywiad Z wystawą 2012 w Wiedniu, Mr. Oldenburg powiedział: „Jedyną rzeczą, która naprawdę ratuje ludzkie doświadczenie, jest humor. Nie sądzę, że bez humoru jest to bardzo zabawne.

Korekta: Wcześniejsza wersja tego artykułu, oparta na błędnych informacjach z Galerii Paula Cooper, błędnie stwierdzała, że ​​wśród ocalałych Claesa Oldenburga było troje wnucząt. Ma czworo wnucząt. Artykuł został poprawiony.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.